پیچش،  پارامتری ناخوانده

در خطوطی همانند شکل زیر انبساط حرارتی منجر به پیچش (Torsion )  در پارت A-B می شود که پارامتری نامطلوب برای اتصالات آکاردئونی ( Metal Expansion Joint) می باشد.  

جدا از تغییر طراحی خط به گونه ای که از گشتاور پیچشی (Torsional Moment) در خطوط جلوگیری کرد، در ادامه  روش هایی برای کاهش پیچش در خطوط معرفی می شود:

  1. استفاده از اتصال پارچه ای (Fabric Expansion Joint) : اتصالات پارچه ای قادر به جذب حرکات محوری، عرضی، زاویه ای و پیچش هستند. این اتصالات به دلیل ماهیتی که دارند هیچ گونه نیرویی به نازل ها و ساپورت ها اعمال نمی کنند که در طراحی خطوط پایپینگ  بسیار مطلوب می باشد. اما این اتصالات به دلیل محدودیت در فشار کاری (حداکثر 0.5 بار) دارای کاربری محدودی هستند.
  2. استفاده از  لرزه گیرهای لاستیکی ( Rubber Expansion Joint ) :  اتصالات لرزه گیر لاستیکی به دو دسته اتوکلاوی   (Narrow Arch Expansion Joint )  و بلادری (Wide Arch Expansion Joint ) تقسیم می شوند. این نوع لرزه گیرها قادر به جذب حرکات محوری، عرضی، زاویه ای و پیچش می باشند. هیچ گونه محدودیتی در فشار کاری این اتصالات لرزه گیر وجود ندارد. تنها محدودیت این اتصالات دمای کاری است که حداکثر 120 درجه  سانتی گراد می باشد.
  3. استفاده از اتصالات آکاردئونی (Metal Expansion Joint)  با ضریب فنریت کم: با وجودی که در استاندارد EJMA صریحا اشاره شده است که از اتصالات آکاردئونی در خطوطی که پیچش دارند  تا حد امکان استفاده نشود اما در بخشی دیگر از این استاندارد روابطی برای محاسبه حداکثر پیچش مجاز ارائه شده است. همچنین با کاهش ضریب فنریت عرضی (Lateral Spring Rate) در اتصال آکاردئونی قسمت A-B در صورت انبساط حرارتی لوله بلند تر ، لوله بخش A-B مقاومتی در برابر حرکت عرضی نداشته و  به صورت عرضی حرکت می کند از اینرو گشتاور تولید شده (Ma) در نقطه A کاهش می یابد که منجر به کاهش پیچش در خط A-B می شود.