بیلوز یک لایه یا چند لایه ؟

در طراحی شرکت های سازنده اتصالات آکاردئونی می توان مشاهده کرد که برخی از شرکت  ها به طراحی بیلوز با یک لایه علاقمند هستند و برخی به طراحی  بیلوزهای چند لایه!

اما کدام درست است ؟

از نظر استاندارد EJMA هر دوی این حالت ها می تواند درست باشد اما شرکت انعطاف صانع در بیشتر مواقع از چندین لایه استفاده می کند که در ادامه به توضیح  دلایل این تصمیم می پردازیم.

1.بیلوز با چندین لایه منجر به عمر خستگی بیشتری می شود.

همان طور که در تئوری تنش خمشی آمده است، اندازه تنش خمشی رابطه مستقیمی با فاصله از محور خنثی دارد. از اینرو با افزایش ضخامت یک ورق، اندازه تنش خمشی روی سطح خارجی  ورق افزایش می یابد.  افزایش تنش منجر به کاهش عمر خستگی بیلوز می شود. بنابراین، با کاهش ضخامت ورق (Y) می توان عمر خستگی را افرایش داد.

اما، با کاهش ضخامت ورق ، تنش هوپ افزایش می یابد  ( بیشتر از تنش مجاز ) که منجر می شود تحمل فشاری بیلوز پایین بیاید. برای حل این مشکل می توان از چندین لایه نازک استفاده کرد که باعث می شود چندین محور خنثی به وجود بیاید و در نتیجه حداکثر فشار خمشی کاهش می باید و متعاقبا عمر خستگی افزایش یابد. همچنین با افزایش تعداد لایه ها، ضخامت کل بیلوز افزایش می یابد که منجر می شود تنش هوپ کمتر تنش مجاز باشد.

 

2.بیلوز چندین لایه دارای ماکزیمم جابه جایی های بیشتری است.

به  دلیل کاهش تنش خمشی ناشی از کاهش ضخامت لایه ها، جابه جایی های بیشتری توسط بیلوز قابل جذب است.

3.ضریب فنریت بیلوز با چندین لایه کمتر است.

بیلوز با ضریب فنریت کم بسیار مناسب خطوط با لرزه های بالا است.

4.بیلوز با چندین لایه ایمنی بیشتری دارد.

در بیشتر خطوطی که بیلوزها مورد استفاده قرار می گیرند، سیال قابل اشتعال، سمی ، اسیدی و به شدت خورنده است.  استفاده از بیلوز با چندین لایه باعث می شود که تنها لایه داخلی با سیال در تماس باشد و در صورت خورندگی  شدید سیال در ابتدا تنها لایه داخلی خورده شود که علاوه بر این که عمر بیلوز افزایش می یابد، در صورت تعبیه گیج فشار دربین لایه ها فرصت برای جایگزینی اتصال وجود خواهد داشت و از فاجعه جلوگیری می کند.